സാങ്കേതിക പദനിർമ്മിതിയും വൈജ്ഞാനികഭാഷാവികാസവും - ഹൈസ്കൂൾതല ഭൂമിശാസ്ത്രപാഠങ്ങളെ ആസ്പദമാക്കിയ വിശകലനം

Abstract

ആധുനികശാസ്ത്രത്തിന്റെയും വൈജ്ഞാനികഭാഷയുടെയും രൂപീകരണവും വ്യവസ്ഥാപനവും സംഭവിക്കുന്നത് അച്ചടിയോടെയാണ്. വിവിധ വൈജ്ഞാനികമേഖലകളിൽ സാങ്കേതിക പദങ്ങളുടെ ഉറപ്പിക്കലും മാനകീകരണവും അതിനനുസരിച്ച് വ്യത്യസ്തഭാഷകളിൽ അവയ്ക്കു സമാനമായ പദങ്ങളുടെ അന്വേഷണവും നടക്കുന്നത് അതോടെയാണ്. ഭാഷാസൂത്രണത്തിലെ പ്രധാന പ്രവർത്തനമേഖലയാണ് ജ്ഞാനഭാഷാവികാസവും അതിനാവശ്യമായ സാങ്കേതികപദനിർമ്മിതിയും. മലയാളത്തെ ഒരു ജ്ഞാനഭാഷയായി പരിവർത്തിപ്പിക്കുന്നതിൽ ഏറ്റവും വലിയ പ്രതിസന്ധിയായി ചൂണ്ടിക്കാണിക്കപ്പെടുന്നതും സാങ്കേതികപദങ്ങളുടെ കുറവാണ്. ഓരോ വിഷയമേഖലയിലും സാങ്കേതികപദകോശങ്ങൾ വികസിപ്പിക്കാൻ ശ്രമം നടന്നിട്ടുണ്ടെങ്കിലും അതെല്ലാം വലിയ വിമർശനങ്ങളും പ്രായോഗികപ്രശ്നങ്ങളും ക്ഷണിച്ചുവരുത്തുന്നതായിരുന്നു. നയപരമായ കൃത്യതയില്ലായ്മയും ഭാഷാഭിഭാവപരമായ പ്രശ്നങ്ങളും ഭാഷാധീശത്വപ്രവണതകളുമാണ് ഈ പ്രതിസന്ധിക്കു കാരണമെന്ന് ഭൂമിശാസ്ത്രവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് മലയാളത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്ന സാങ്കേതികപദങ്ങളെ മുൻനിർത്തി കണ്ടെത്തുകയാണ് ഈ പ്രബന്ധത്തിലൂടെ ചെയ്യുന്നത്.
എട്ട്, ഒൻപത് ക്ലാസിലെ സാമൂഹ്യശാസ്ത്രത്തിലെ ഭൂമിശാസ്ത്രവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പാഠങ്ങളിലെ സാങ്കേതിക പദങ്ങളെയാണ് ഇതിന് മാതൃകയായി സ്വീകരിച്ചിരിക്കുന്നത്. ഇവയ്ക്ക് പിന്നിൽ പ്രവർത്തിച്ച സാങ്കേതികപദരൂപീകരണതത്വങ്ങളെ വിമർശനാത്മകമായി പഠിച്ചുകൊണ്ട് ശാസ്ത്ര-സാങ്കേതിക പദാവലി കമ്മീഷൻ പുറപ്പെടുവിച്ച മാർഗനിർദേശങ്ങളുടെ കുഴപ്പങ്ങളും അതുവഴി സംഭവിച്ച ആശാസ്യമല്ലാത്ത സംസ്കൃതീകരണപ്രക്രിയയുടെ പ്രശ്നങ്ങളും നിർധാരണം ചെയ്തെടുക്കുന്നു. ആഗോളീകരണത്തിന്റെയും ജ്ഞാനസമൂഹത്തിനെയും പശ്ചാത്തലത്തിൽ പദങ്ങളേക്കാൾ ആശയതലത്തിലും വ്യവഹാരതലത്തിലും ഊന്നേണ്ട ജൈവികമായ ഒരു സാങ്കേതികപദനിർമ്മാണ സമീപനത്തിന്റെ ആവശ്യകതയിലാണ് പ്രബന്ധം ഊന്നുന്നത്. ബഹുഭാഷാപ്രവർത്തനപദ്ധതിയിലൂടെ എങ്ങനെ ഒരു ബഹുഭാഷാവൈജ്ഞാനികസമൂഹം രൂപപ്പെടുത്തിയെടുക്കാം എന്ന ഭാഷാസൂത്രണ സൈദ്ധാന്തിക സമീപനങ്ങളെയാണ് പ്രബന്ധം പിന്തുടരുന്നത്.